Forum organizacji D.U.T.Y. Defence Forces

prozba o przywrocenie do sluzby

iwanowicz — Mon, 23 Jun 2014 20:24:12 +0200

prosze dowodstwo w irlandi o przywrocenie mnie do sluzby w sluzbie cywilnej chcialbym przypomniec ze od wrzesnia nie bralem udzialu w dowodzeniu wojskami ddf ale przez caly okres dzialalnosc mialem wiele osiagniec organicacyjnych z powarzaniem byly dowodca odzialu do zadan specjalnych ddfu mjr iwanow

Rozkaz Ogólny z dnia 01/10/2013

MadZenon — Tue, 01 Oct 2013 22:20:55 +0200

Ogłaszam że Organizacja D.U.T.Y. Defence Forces zostaje z dzniem 02/10/2013 rozwiązana w trybie natychmiastowym. W działaniu pozostają jedynie Cywilne ośrodki D.U.T.Y. podlegającymi bezpośrednio pod Naczelne Dowództwo w Republice Irlandii. Wszelkie działania zaczepno-odbronne mają zostać zawieszone. Wszelkie działania które zostaną podjęte przez niniejsza organizację po zamknięciu nie wynikają z jakichkolwiek rozkazów wydanych przez Naczelne Dowództwo i organizacja D.U.T.Y. oraz D.U.T.Y. Defence Forces nie ponosi odpowiedzialności i akcje zostały wykonane bez prawnie. Podpisano Sup.Com. A. Michalski 01/10/2013

odezwa z dnia 4 10 2012

iwanowicz — Thu, 04 Oct 2012 11:11:15 +0200

ustosunkowanie na odezwe z przed miesiąca w ktorej komenda glowna kazała zlozyc nam bron leczy my walki nie chcemy przerwac dlatego daje rozkaz doodzielenia sie od tej słabej i pro kapitalistycznej komórki jak a jest ddf w dublinie pracują tam sami zdrajcy łapownicy i szumowiny społeczne i imperialisci o ktory nie mozna z czystym sercem powiedec ze sa patryjotami są to ludzie slabi tchózliwi nie zdecydowania i bez honoru dla ktorych nie ma miejsca w naszych dzielnych szergach zaszprzedali swoje poglady w zamian za garsc pieniendzy naczelne dowództo od poczatku w nas ni wierzyło i zostawiło na pastwe losu dostalimy moralne prawo do rozejscia sie ale czy warto boty czego doonalismy kto chce isc z nami to czekamy na was na apelu w piatek w naszym miejscu skrzynki kontaktowe jaki adresy nie ulegaja zmianie kazdy z was w tej walce stracił przyjaciela brata siostre wiec nie widze powodu dla ktorego mieli bysmy te walke przerywac do dzis nazywamy sie Polska Arimia Wyzwolencza z wojskowym pozdrowieniem

Odezwa z dnia 04/09/2012

MadZenon — Tue, 04 Sep 2012 14:59:35 +0200

W związku z ostatnimi wydarzeniami w kraju, informuję iż organizacja D.U.T.Y. Defence Forces nie ponosi żadnej odpowiedzialności za działania terrorystyczne lub/i działalność na szkodę państwa Polskiego i Unii Europejskiej. Mimo swojego militarnego zabarwienia, D.D.F. jest organizacja pokojową, która ma na celu pomoc ludności Polski. Wszelkie jednostki które działają pod naszą nazwą w celach przeciwnych celom organizacyjnym jest uznana za renegatów i organizacja odcina się całkowicie od działań tych że jednostek. Podpisano: SupCom. A. Michalski

przedztawienie do odznaczen

iwanowicz — Wed, 04 Jul 2012 11:20:59 +0200

przedstwiam do odznaczen 1.towarzysz st sierżzant dąb - przedstawoam go do odznaenia medal zaslug piechoty i odznaki wojsk inzynieryjnych za przeprowadzeni wielu wzorowych akcji mających na celu deszyfracje i hackertwo wielu wanych hasel ktore ulatwily nam walke i rozpoznanie wroga

MM0072:00000002 EE

MATYSZEWSKI — Sun, 10 Jun 2012 02:38:50 +0200

Z dnia (1/4/2012) zostały wprowadzone w badania silniki elektryczne o zwiększonej mocy. Ich głównym zastosowaniem to instalacja w pojazdach latających (MM0072:00000003). W skrócie (ELECTRIC ENGINE) i jest to poprawienie wydajności śliników elektrycznych to zainstalowania ich na pojazdy latające i jest to Eco moduł. Został pomyślnie zakończony w dniu (1/5/2012)

MM0072:00000001 AC

MATYSZEWSKI — Sun, 10 Jun 2012 02:18:04 +0200

Aktualnie pracujemy nad wzmocnieniem dział automatycznych stąd wzięła nazwa AUTOMATIC CANNON(AC). Data rozpoczęcia projektu to 1 czerwca 2012 (1/6/2012). Projekt koncentruje się nad wzmocnieniem uderzenia i penetracji pocisku oraz zmniejszeniem odrzutu danego działa. Główny problem to siła odrzutu jest za duża i może być mocowana i wyłącznie w wieżach czołgu.

Włodzimierz Lenin

MadZenon — Wed, 09 May 2012 20:58:36 +0200

Tajemnica śmierci Lenina Środa, 9 maja Przez lata sądzono, że przyczyną śmierci Wodza Rewolucji był rozległy udar. Jednak liczne przesłanki świadczą o tym, że Lenin mógł zostać otruty - czytamy w "The New York Times". O śmierci Lenina informowały 88 lat temu gazety na całym świecie, także "The New York Times" /New York Times International Herald Tribune - Pacjent stworzył totalitarne państwo, które stosowaniem bezlitosnego terroru zapracowało na swoją złą sławę - tymi słowami dr Victoria Giffi rozpoczęła swój wykład dla słuchającej jej w skupieniu publiczności złożonej z lekarzy i studentów medycyny. - Zmarł nagle 21 stycznia 1924 roku, o godzinie 18:50, kilka miesięcy przed swoimi 54. urodzinami. Przyczyną śmierci był rozległy udar. - Arterie mózgowe pacjenta były tak zwapniałe, że po dotknięciu pęsetą chirurgiczną wydały dźwięk podobny do tego, jaki wydaje kamień, gdy się w niego postuka - dodała dr Giffi. Przytoczone wyżej słowa padły podczas sympozjum poświęconego patologii klinicznej. Tego rodzaju naukowe spotkania są niezwykle istotne dla procesu kształcenia i badań prowadzonych na uczelniach medycznych na całym świecie. Ich uczestnikom przedstawiane są budzące wątpliwości przypadki medyczne, a na koniec prowadzący wykład patolog rozwiązuje zagadkę, stawiając diagnozę. Tym razem sprawa wyglądała jednak nieco inaczej. Pacjent nie żył już od dawna. Był nim Włodzimierz Iljicz Lenin, przywódca rewolucji październikowej i twórca Rosji Radzieckiej. Pytania, na które starali się odpowiedzieć zebrani na sympozjum eksperci, brzmiały: dlaczego w tak młodym wieku Lenin doznał wylewu, który okazał się śmiertelny? Czy za jego śmiercią kryło się coś więcej ponad to, co ustalili historycy? Na Uniwersytecie Maryland sympozja patologów, podczas których analizowane są przypadki zgonów słynnych postaci historycznych, organizowane są nieprzerwanie od 19 lat. Uczestniczący w nich lekarze analizowali okoliczności śmierci m.in. Florence Nightingale, Aleksandra Wielkiego, Mozarta, Beethovena i Edgara Allana Poe'ego. Tym razem studium przypadku poświęcone było tajemnicy śmierci Lenina właśnie, którą rozwikłać mieli dr Harry Vinters - profesor neurologii i neuropatologii z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles - i Lew Lurie, rosyjski historyk z Petersburga. Dr Vinters rozpoczął swój wykład od informacji na temat zdrowotnych problemów Lenina i szczegółów dotyczących historii jego rodziny. Historia rodziny, historia choroby I tak, słuchacze dowiedzieli się, iż jako dziecko Lenin miał tak dużą głowę, że - nie mogąc utrzymać przez nią równowagi - bardzo często się przewracał. Notorycznie tłukł nią też o podłogę, co wywoływało u jego matki obawy, że chłopiec może być psychicznie chory. W dorosłym życiu przywódca rewolucji cierpiał z powodu chorób i przypadłości powszechnych w tamtych czasach: tyfusu, bólu zębów, grypy i róży (ostrego stanu zapalnego skóry wywoływanego przez paciorkowce). Rzecz jasna, przez całe życie był również pod wpływem silnego stresu, przez co prześladowała go bezsenność, migreny i bóle brzucha. W wieku 48 lat Lenin przeżył zamach na swoje życie. Otrzymał wówczas dwie rany postrzałowe - jedna z kul utkwiła w obojczyku, przebiwszy płuco; druga zatrzymała się u podstawy szyi. Oba pociski pozostały w ciele Lenina do końca życia. Ojciec przyszłego rewolucjonisty również zmarł stosunkowo młodo, bo w wieku 54 lat. Przyczyną jego śmierci miał być wylew krwi do mózgu - niewykluczone jednak, że w istocie zabił go dur brzuszny, z którym zmagał się w chwili zgonu. Także większości spośród siedmiorga rodzeństwa Lenina nie było dane cieszyć się długim życiem. Dwoje dzieci państwa Uljanowów (tak brzmiało prawdziwe nazwisko Lenina) zmarło jeszcze w niemowlęctwie. Jeden z braci został stracony w wieku 21 lat za udział w spisku mającym na celu pozbawienie życia cara Aleksandra III. Kolejny zmarł na tyfus przed swoimi dwudziestymi urodzinami. Jeśli chodzi o dwie siostry, które dożyły dorosłości, wiadomo, że przyczyną śmierci jednej z nich był wylew, a drugiej - atak serca (miały one wówczas odpowiednio 71 i 59 lat). Ostatni z braci zmarł, mając 69 lat, a przyczyną zgonu była stenokardia, jak wówczas określano chorobę niedokrwienną serca. W ostatnich dwóch latach swojego życia Lenin przeszedł trzy udary, które w znacznym stopniu ograniczyły jego sprawność. O konsultację zostali wówczas poproszeni wybitni europejscy specjaliści, którzy, próbując ustalić przyczynę udarów, stawiali różne diagnozy: od wyczerpania psychicznego poprzez zatrucie organizmu ołowiem (spowodowane przez tkwiące w ciele ołowiane kule), po miażdżycę naczyń doprowadzających krew do mózgu. U Lenina podejrzewano również kiłę, ale przeprowadzone testy miały ponoć dać wynik negatywny. Niemniej jednak pacjentowi aplikowano zastrzyki z roztworu, w skład którego wchodził arszenik - w tamtych czasach była to popularna metoda leczenia syfilisu. Tajemnicze konwulsje Na kilka dni przed śmiercią u Lenina zaczęły występować silne ataki konwulsji, z których ostatni miał miejsce zaledwie kilka godzin przed zgonem. Autopsja wykazała niemal całkowitą niedrożność arterii prowadzących do mózgu (część naczyń była zasklepiona do tego stopnia, że krew musiała przeciskać się przez maleńkie szczeliny). Co ciekawe jednak, nie stwierdzono, by za życia u Lenina występowały tradycyjne czynniki ryzyka związane z udarem. Lenin nie miał nadciśnienia - gdyby tak było, lewa strona jego serca byłaby powiększona. Nie palił i nie pozwalał, by inni palili w jego obecności. Alkohol pił jedynie od czasu do czasu. Regularnie się gimnastykował. Nie stwierdzono u niego symptomów zapalenia mózgu; nie miał również guza mózgu. Co zatem było przyczyną wylewu, który go zabił? Dr Harry Vinters uważa, że odpowiedzi na to pytanie należy szukać w historii chorób w rodzinie Lenina. Wspomniana trójka rodzeństwa, która dożyła dorosłości, z całą pewnością cierpiała na różne schorzenia układu krążenia. Z kolei dolegliwości występujące u ojca Lenina swoim opisem bardzo przypominają te, które trapiły jego syna. Według Vintersa, Lenin mógł odziedziczyć po ojcu tendencję do wysokiego poziomu cholesterolu we krwi, co z kolei powodowało rozwój procesów miażdżycowych, które doprowadziły do udaru. Na to nałożył się stres, którego doświadczał - a to, jak wiadomo, może przyspieszyć udar u osób ze zmianami zwyrodnieniowymi naczyń krwionośnych. Pozostają jednak jeszcze konwulsje, które wystąpiły u Lenina w ostatnich dniach i godzinach życia. To prawdziwa zagadka, mająca prawdopodobnie niebagatelne znaczenie dla stanu naszej wiedzy historycznej. Konwulsje, tłumaczył dr Vinters w wywiadzie udzielonym jeszcze przed sympozjum, to objaw "dość niezwykły w przypadku udaru". - Ale - dodał - konwulsje może przecież powodować niemal każda trucizna. Z tą ostatnią uwagą zgodził się Lew Lurie, który na sympozjum przyznał, że - jego zdaniem - trucizna to najbardziej prawdopodobna bezpośrednia przyczyna śmierci Lenina. A najbardziej prawdopodobny sprawca? Stalin, który w Leninie widział swojego głównego rywala w wyścigu po najwyższą władzę w Rosji Radzieckiej - i który zwyczajnie chciał się go pozbyć. Komunistyczna Rosja wczesnych lat 20., dodał Lurie, była krajem "mafijnych intryg". Truciciel Stalin? W 1921 r. Lenin zaczął narzekać na stan swojego zdrowia. Od tego czasu, opowiadał Lurie, z roku na rok czuł się coraz gorzej. - Skarżył się na bezsenność i okropne bóle głowy. Nie mógł pisać; nie miał ochoty pracować. Niemniej jednak Lenin planował polityczny atak na Stalina. A Stalin, świadomy intencji swojego przeciwnika, odpowiedział manewrem uprzedzającym: w 1923 r. wystosował do Politbiura tajną notę, w której donosił, że Lenin osobiście poprosił go o skrócenie jego cierpień. "W sobotę 17 marca, przy zachowaniu najwyższej poufności, Towarzyszka Krupska (Nadieżda, żona Lenina - przyp. tłum.) powiedziała mi, że Włodzimierz Iljicz ma do mnie prośbę, a mianowicie - ja, Stalin, miałbym wziąć na siebie odpowiedzialność za pozyskanie i podanie Towarzyszowi Leninowi dawki cyjanku potasu" - brzmiała nota. Dalej Stalin dodawał, że nie mógł zdobyć się na taki czyn: "Nie znajduję w sobie siły, by spełnić prośbę Iljicza, i muszę wyrzec się tej misji, jakkolwiek humanitarna i konieczna by ona nie była". Lew Lurie uważa jednak, że Stalin mógł otruć Lenina pomimo tych zapewnień. - Stalin był człowiekiem absolutnie bezwzględnym - mówi. Dr Vinters sądzi, że główną przyczyną zgonu Wodza Rewolucji był rekordowo wysoki poziom cholesterolu, który w konsekwencji doprowadził do udaru. W całej tej historii dostrzega jednak jeszcze jeden zagadkowy aspekt. Mimo iż w ówczesnej Rosji przeprowadzano badania toksykologiczne denatów, w przypadku Lenina wydano wyraźny zakaz tej procedury. A zatem - zagadka śmierci Włodzimierza Iljicza pozostaje nierozwiązana. Czy jednak Lenin uniknąłby udaru, gdyby żył w naszych czasach albo gdyby dzisiejsze leki obniżające cholesterol były dostępne sto lat temu? - Tak - odpowiada dr Vinters. - Mógłby żyć jeszcze jakieś dwadzieścia - dwadzieścia pięć lat, przyjmując oczywiście, że nie zostałby zgładzony przez zamachowców. Historia potoczyłaby się wówczas zupełnie inaczej. Gina Kolata, "New York Times"

parada zwyciestwa

iwanowicz — Mon, 14 Nov 2011 11:58:48 +0100

z racji ostatnich powaznych zwyciestw w dywersji towarzysze ogłaszam w całej wojskowo cywilnej armi duty wielka defilade ulicami płocka w dniu 17 listopada wróg totalnie w tym terenie upadł mamy wieksza kontrole juz w tym mieście nix przeciwnik składam wam gratulacje i dziekuje za dzielna 3 letnia walke towarzysze teraz nasza siła znacznie sie wzmocni i bedziemy mogli ruszyc w głąb terytorium wroga z wojskowym pozdrowieniem czołem gen kamil "lis"iwanow

Rozkaz Polny z Dnia 04/07/2011

MadZenon — Mon, 04 Jul 2011 11:22:24 +0200

Rozkaz Polny z Dnia 04/07/2011 Z dniem dzisiejszym wszystkie jednostki działające w Republice Irlandii mają zakończyć działanie i zostać rozwiązanymi. Kwatera Główna zostaje przeniesiona do Płocka w Polsce. Podpisano Supreme Commander A. Michalski

odezwa 16/06/2011

iwanowicz — Thu, 16 Jun 2011 09:18:28 +0200

towarzysze i towarzyszki z dniem dzisiejszym rozpoczynamy nowa światłą erę działalność nawiązaliśmy kontakt z pps-em wzywam was do aktywnej walki z wrogiem i do aktywnej współpracy z pps-owcami ku chwale socjalizmu i ojczyzny

miedzynarodówka

iwanowicz — Thu, 16 Jun 2011 09:12:25 +0200

Wyklęty powstań, ludu ziemi, Powstańcie, których dręczy głód. Myśl nowa blaski promiennymi Dziś wiedzie nas na bój, na trud. Przeszłości ślad dłoń nasza zmiata, Przed ciosem niechaj tyran drży! Ruszymy z posad bryłę świata, Dziś niczym, jutro wszystkim my! Ref. Bój to jest nasz ostatni, Krwawy skończy się trud, Gdy związek nasz bratni Ogarnie ludzki ród. Nie nam wyglądać zmiłowania Z wyroków bożych, z pańskich spraw. Z własnego prawa bierz nadania I z własnej woli sam się zbaw! Niech w kuźni naszej ogień bucha, Zanim ostygnie - przekuj w stal, By łańcuch spadł z wolnego ducha, A dom niewoli zniszcz i spal! Rząd nas uciska, kłamią prawa, Podatków brzemię ciąży nam, I z praw się naszych naigrawa Ten, co z bezprawia żyje sam. Lecz się odmieni krzywda krwawa, Gdy równość stworzy nowy ład, Bez obowiązków nie ma prawa, Dla równych - równy szczęścia świat! Rządzący światem samowładnie Królowie kopalń, fabryk, hut Tym mocni są, że każdy kradnie Bogactwa, które stwarza lud. W tej bandy kasie ogniotrwałej Stopiony w złoto krwawy pot Na własność do nas przejdzie cały, Jak należności słusznej zwrot. Obłudzie zdzierców, rządom kata wyzwania zgodnie rzucim krzyk, co wojsk szeregi z ludem zbrata: Hej, kolby w górę, łamać szyk. I żołnierz, wiedząc przeciw komu, a z kim o lepszy walczy los, bratobójczego sprawcom sromu śmiertelny jutro zada cios. Dziś lud roboczy wsi i miasta W jedności swojej stwarza moc, Co się po ziemi wszerz rozrasta, Jak świt łamiący wieków noc... Precz darmozjadów rodzie sępi! Czyż nie dość żerów z naszych ciał? Gdy lud wam krwawe szpony stępi, Dzień szczęścia będzie wiecznie trwał.

Systemy szkoleniowe dla żołnierzy D.D.F.

iwanowicz — Thu, 12 May 2011 11:40:01 +0200

Sesja 2 1. taktyka małych pododziałow wszyscy egzamin pisemny65% poprawnie plus praktyka w czasie gry wojennej 2.syfracja i deszyfracja doskonala znajomosc szyfru + pisanie i rozkodowywanie depesz w ciagu 10mnut 3.sygnalizacja nauka sygnaizacji dymnej i swietlnej dla sil specjalnych ddatkowo znajomsc alfabetu morsa 4.techniki wywiadowcze lamnie hasel/kodow fotgrafia + ciche podchodzenie 5.strategia wszyscy egzamin pisemny75% poprawnie plus praktyka w czasie gry wojennej 6.szkolenie jezykowe podstawy angielskiego niemieckiego i rosyjskiego egzamin conajmnej70% poprawnie

Systemy szkoleniowe dla żołnierzy D.D.F.

iwanowicz — Thu, 12 May 2011 11:29:04 +0200

sesja 1 1.mapy i kartografia dla zwyklych zolnierzy znajomosc kierunków , umiejetność czytania mapy perfekcyjna znajomsc oslugi kompasu dla sil specjalnych jak powyzej + doskonale wycwiczona orientacja przestrzenna okreslanie kierunkow po wiatrze sloncu mchu wodzie gwiazdach i zegarku 2.tajniki walki wrecz dla zwyklych zolnierzy sposoby walki biala bronią dla sil specjalnych jak powyzej + nauka podstw samoobrony i mieszanych stylow walki 3.trening kondycyjno-sprawnościowy dla zwyklych zolnierzy 500m biegiem 10 kilometrow marszu z obcieniem 25kg tor przeszkud dla sil specjalnych 1000m biegiem 25km marszu z obcieniem 10km marszu w nocy tor preszkud wspinaczka + 100m plywania stylem dowolnym i 50m plywania bez wbudzania halasu i fal+ 40m nurkowania 4.znajomosc broni dla zwyklych zolnierzy 65%celnosci i obsluga i rozpoznawanie kazego rodzju broni dla sil specjalnych 85% celnosci na snajpera powyzej 95% i obsluga i rozpoznawanie kazego rodzju broni 6.technika kamuflazu wszscy obowiazkowa nauka technik kamuflaru i technik skradania sie(ciche wejscie na strzezony teren) 7.wyklady ideologiczne egzamin z histri komuizmu co najmniej 50%poprawnie napisany

Rozkaz Polowy z Dnia 12/05/2011

iwanowicz — Thu, 12 May 2011 11:06:28 +0200

Rozkazem dziennym Polska Kwatera Główna dnia 12/05/2011 r. zostają ustalone kryteria minimalne do ukończenia szkoleń dostępne one są przy zakładce: 'Systemy szkoleniowe dla żołnierzy D.D.F.' Podpisano LtGen. K. Iwanow

operacja ovelord

iwanowicz — Wed, 06 Apr 2011 13:10:52 +0200

Operacja Overlord – kryptonim alianckiej inwazji we Francji, trwającej od 6 czerwca do końca sierpnia 1944 roku, która stanowiła początkową fazę działań wojennych na froncie zachodnim (1944-1945) podczas II wojny światowej. Rozpoczęła się lądowaniem w Normandii, będącym największą operacją morsko-desantową w dziejach świata, której celem było przełamanie Wału Atlantyckiego. Po zdobyciu i skonsolidowaniu przyczółków przez aliantów oraz przesunięciu przez Niemców w rejon inwazji posiłków nastąpił okres względnej równowagi sił i stabilizacji frontu, podczas którego główny punkt ciężkości stanowiły walki o Caen. Nowy etap działań zapoczątkowała przeprowadzona pod koniec lipca Operacja Cobra, gdy Amerykanie przełamali front i wyszli na tyły niemieckich armiii w Normandii. Kulminacyjny moment kampanii stanowiła sierpniowa bitwa pod Falaise, podczas której znaczna część wojsk hitlerowskich została okrążona i rozbita, co umożliwiło aliantom wyjście na linię Sekwany i wyzwolenie Paryża. Często termin Operacja Overlord jest błędnie utożsamiany z samym tylko lądowaniem wojsk sprzymierzonych na plażach Normandii w dniu 6 czerwca (D-Day). W rzeczywistości obejmowała ona blisko trzymiesięczne działania wojenne toczone na obszarze północno-wschodniej Francji do końca sierpnia 1944 roku. Przygotowania[edytuj] Spotkanie tzw. wielkiej trójki w Teheranie (Józef Stalin, Franklin Delano Roosevelt, Winston Churchill) Dzięki rozległym i zaskakująco skutecznym operacjom wojskowym, przeprowadzonym w latach 1939-1942, Niemcom udało się opanować większość ówczesnej Europy, w tym znaczne terytoria europejskiej części Związku Sowieckiego. Dlatego też w 1942 r. Józef Stalin zaczął wywierać presję na przywódców państw sprzymierzonych – prezydenta Stanów Zjednoczonych Franklina Delano Roosevelta i brytyjskiego premiera Winstona Churchilla, aby podjęli działania zbrojne w zachodniej Europie. Celem było zmuszenie Niemiec do walki na dwóch frontach i tym samym zmniejszenie liczebności wojsk niemieckich na foncie wschodnim, co poprawiłoby sytuację strategiczną ZSRR[3]. Wielka Brytania zaczęła przygotowywać powrót swoich wojsk do Europy zaraz po ewakuacji z Dunkierki w roku 1940, a Stany Zjednoczone zaczęły tworzenie swoich oddziałów po wystąpieniu – 12 grudnia 1941 r. – Hitlera, który wypowiedział Ameryce wojnę. Brytyjczycy uważali, że wielka operacja inwazyjna w Europie Zachodniej to przedsięwzięcie ogromnie trudne; w zamian lansowali uderzenie od tzw. "miękkiego podbrzusza Europy", tj. przez Bałkany[4]. Amerykanie chcieli inwazję rozpocząć wcześniej – już w 1943 roku, więc Roosevelt zlecił przygotowanie wstępnych założeń planu generałowi Eisenhowerowi, wówczas szefowi pionu planowania Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, który w lutym 1942 roku pisał: "Jeśli chcemy, by Rosja nadal brała udział w wojnie, musimy podjąć natychmiastowe i zdecydowane działania"[5]. Organizacją odpowiedzialną za opracowanie planu było SHAEF pod dowództwem Dwighta Davida Eisenhowera. Opracowano dwa plany: * operację Sledgehammer na wypadek osłabienia sił niemieckich (planowaną na rok 1942) * oraz operację Roundup (1943). Te dwa plany zostały przedstawione w kwietniu 1942 r., w Londynie, brytyjskiemu dowództwu. Operacja Roundup została zaakceptowana, natomiast po dwóch ważnych konferencjach w Waszyngtonie i w Londynie, operacja Sledgehammer została skreślona. Ponadto Brytyjczycy zaoferowali Amerykanom dodatkowy plan operacji Torch, który byłby inwazją na północną Afrykę. Decyzja o inwazji zapadła w dniach 28 listopada – 1 grudnia 1943 roku na konferencji w Teheranie. Tam właśnie Stalin, Churchill i Roosevelt zdecydowali o inwazji oraz uzgodnili plan działań w południowej Francji. Stalin zobowiązał się do przeprowadzenia ofensywy przez wschodnią Europę i przyłączenia się do wojny z Japonią, kiedy Niemcy zostaną pokonani. Churchill chciał utworzenia II frontu w Grecji, ale sprzeciwił się temu Stalin, którego poparł Roosevelt. Ostatecznie premier Wielkiej Brytanii ustąpił i na miejsce utworzenie II frontu wytypowano Francję. Operacji nadano kryptonim Overlord. Koordynację nad strukturą planu objął generał Frederick Morgan wraz z zespołem COSSAC (Chief of Staff for the Supreme Allied Commander). Alianci 14 stycznia 1944 r. Dwight Eisenhower przybywa do Londynu wraz z zastępcą Arthurem Tedderem, przejmując tym samym dowództwo nad całością operacji. Załadunek czołgów Sherman Kierownictwo nad flotą wojenną objął brytyjski admirał Bertram Ramsay, dowództwo nad siłami lądowymi – generał Bernard Law Montgomery. Siły powietrzne oddano pod dowództwo Marszałka Trafforda Leigh-Mallory, a zaopatrzenie – generała Johna Lee. 8 kwietnia Eisenhower poinformował Związek Radziecki, że lądowanie w Normandii nastąpi około 2-3 dni przed lub po 1 czerwca. Od wczesnych miesięcy 1944 roku w Wielkiej Brytanii szkoleni byli żołnierze wielu krajów, głównie Brytyjczycy, Amerykanie, Kanadyjczycy, Nowozelandczycy, Francuzi, Belgowie, Norwegowie, jak i Polacy, Czesi, Duńczycy. Wszyscy w tym samym celu – aby "wziąć udział w operacji wymierzonej w serce Niemiec i zniszczeniu niemieckich sił zbrojnych" (słowa prezydenta Roosevelta). Przygotowania aliantów W ramach przygotowań rozpoczęto w kwietniu 1942 r. operację Bolero – długofalowy proces przerzucania sił Stanów Zjednoczonych do Wielkiej Brytanii w postaci sprzętu i żołnierzy. W sumie przewieziono na Wyspy Brytyjskie około 1,5 mln żołnierzy, jak również materiały potrzebne do ich zakwaterowania, wyżywienia i ubrania. Okrętowanie oddziałów amerykańskich na barki desantowe Oczywiście, zaistniały problemy, np. utrzymanie takiej liczby żołnierzy na małym terenie (składano prowizoryczne baraki z falowanej blachy, w których znajdowały się piętrowe łóżka). Kolejny problem to wyżywienie wielotysięcznej armii w pierwszych tygodniach operacji. W tym celu – u wybrzeży Anglii – wybudowano dwa "pływające porty", które po desancie przyholowano do brzegów Normandii. Każdy z tych dryfujących portów mógł obsłużyć tyle statków, co angielski port Dover – dawało to możliwość zaopatrzenia ludzi w żywność, pojazdów w paliwo. Stworzono również PLUTO (Pipe Line Under the Ocean), czyli podwodny rurociąg, który miał zapewnić nieprzerwane dostawy ropy naftowej. Siły amerykańskie: * 1 Dywizja Piechoty (1st Infantry Division) → plaża Omaha * 4 Dywizja Piechoty (4th Infantry Division) → plaża Utah * 29 Dywizja Piechoty (29th Infantry Division) → plaża Omaha * 90 Dywizja Piechoty (90th Infantry Division) → plaża Utah * 82 Dywizja Powietrznodesantowa (82nd Airborne Division) → plaża Utah * 101 Dywizja Powietrznodesantowa (101st Airborne Division) → plaża Utah * 2 Batalion Rangers (2nd Ranger Battalion) → plaża Omaha * 5 Batalion Rangers (5th Ranger Batallion) → plaża Omaha Siły brytyjskie: * 3 Dywizja Piechoty (British 3rd Infantry Division) → plaża Sword * 6 Dywizja Powietrzno-Desantowa (British 6th Airborne Division) → plaża Sword * 50 Dywizja Piechoty (British 50th Infantry Division) → Plaża Gold Siły kanadyjskie: * 3 Kanadyjska Dywizja Piechoty (Canadian 3rd Infantry Division) → Plaża Juno Siły aliantów Żołnierze amerykańscy, ich pojazdy i uzbrojenie były dostarczane do Wielkiej Brytanii – drogą morską przez Atlantyk – przez ponad dwa lata, ta operacja zaopatrzeniowa nosiła nazwę "BOLERO". Wyobrażenie dostarczonych sił potęgują liczby: * 16800 samolotów w tym: o 11000 myśliwców i bombowców, o 2300 samolotów transportowych o oraz 3500 szybowców, * flotę stanowiło 4300 jednostek: o 1200 okrętów zdolnych do walki z nieprzyjacielem, o 1600 okrętów transportowych, o 4000 łodzi desantowych, * ok. 200000 żołnierzy (37 dywizji). Generał Eisenhower rozmawia z amerykańskimi spadochroniarzami 502 Pułku Piechoty Spadochronowej, 101. Dywizji Powietrznodesantowej, w dniu 5 czerwca 1944 r. Łączny stan liczbowy sił ekspedycyjnych wynosił około 2 880 000 żołnierzy. Niemcy[edytuj] Przygotowania niemieckie Niemcy spodziewali się inwazji na Zachodzie od dłuższego czasu. Mieli czas, aby przygotować liczne przeszkody, co utrudnić miało aliantom ewentualny desant. Zgodnie z planami Hitlera obszary nadmorskie podbitej Francji oraz Holandii miały stać się zaporą ogniową nie do pokonania. Hitler chciał wybudować wzdłuż zachodnich wybrzeży Europy szereg schronów, baterii artylerii, pól minowych, pali antyszybowcowych, jednak Erwin Rommel, który przybył specjalnie z Afryki, był temu przeciwny. Usytuowanie schronów, wg planów Hitlera, było narażeniem ich na bezpośredni ostrzał z okrętów, w związku z czym ten plan upadł. Siły niemieckie Dowódcą wojsk niemieckich w 1944 roku we Francji był Gerd von Rundstedt. Wojska niemieckie na Zachodzie były podzielone na dwie grupy armii: * Grupa armii B: w skład grupy wchodziła 7. i 15. armia oraz 88. samodzielny korpus; grupa ta stacjonowała w północnej Francji, a także w Belgii i Holandii. Grupą tą dowodził Erwin Rommel, * Grupa Armii G: w skład wchodziła 1. i 19. armia, stacjonowała na południe od ujścia Loary (południe Francji). Grupą tą dowodził generał Johannes Blaskowitz. Niemcy w rejonie lądowania mogli przeciwstawić 45 dywizji, ustępującym uzbrojeniem i środkami transportu. Lotnictwo niemieckie w Europie Zachodniej (tak zwana 3 Flota Powietrzna) liczyła około 500 samolotów. Niemcy ustępowali sprzymierzonym dwukrotnie pod względem liczebności wojsk i siły uzbrojenia, jak również liczby samolotów — blisko dwudziestokrotnie. Dezinformacja Aby możliwe było utrzymanie tak wielu jednostek, wyposażenia i ludzi "niewidocznymi" dla armii szpiegów niemieckich, wiele południowych miasteczek i wsi zostało zamkniętych dla "publiczności"... Pomimo tego, niemieckie służby wywiadowcze zdobyły sporo informacji o operacji, były to jednak głównie mało znaczące komunikaty, z których Niemcy wydobyli kilka istotnych. Nie znali oni jednak ani miejsca, ani daty lądowania. Aby maksymalnie zmniejszyć straty w ludziach i sprzęcie, w ogromnej tajemnicy przygotowano na niespotykaną dotychczas skalę operację dezinformacyjną, która miała osłonić lądowanie w Normandii. Powołano do tego celu w 1943 r. w Londynie – FUSAG (First US Army Group – nazwa kodowa QUICKSILVER), której celem było przygotowanie planów inwazji na kontynent europejski. Bodyguard Plan wypracowany w lipcu 1943 pod nazwą Jael, w grudniu zmienił nazwę – otrzymał kryptonim Bodyguard. Nazwa operacji zaczerpnięta została z przemówienia Winstona Churchilla, który powiedział: "In wartime, truth is so precious that she should always be attended by a bodyguard of lies." [1] 25 stycznia 1944 r. aliancki Komitet Połączonych Szefów Sztabów przyjął plan do realizacji. Całość planu została podzielona na kilka części, których celem była dezinformacja: * sześć operacji pozoracyjnych o charakterze militarnym, * dwóch dezinformacyjnych akcji dyplomatycznych, * jednej akcji aktorskiej. Nazwy operacji to: Ferdinand, Operacja Fortitude North & South, Graffham, Ironside, Royal Flush, Zeppelin i Vendetta. Były wymierzone w Rzym, centralna Norwegię i Szwecję, Calais, Boulogne, Bordeaux, Hiszpanię, Turcję, Wybrzeża Rumunii, Krety, zachodnie wybrzeże Grecji i Albanii oraz Marsylię. Celem "Bodyguard" było danie Niemcom do zrozumienia, że inwazja na kontynent nastąpi w rejonie Calais, gdzie Kanał La Manche jest najwęższy – chodziło tutaj o skoncentrowanie w rejonie odległym od miejsca inwazji wojsk niemieckich oraz aby Niemcy nie zdążyli przerzucić swych sił na wybrzeże w pierwszych dniach inwazji, a także aby przekonać Niemców, że lądowanie w Normandii to tylko preludium do dużo większej operacji wojskowej, która miała mieć miejsce później. Aby uznać "Bodyguard" za sukces, koniecznym było przekonanie Hitlera, że: 1. Inwazja wojsk brytyjskich, amerykańskich oraz rosyjskich rozpocznie się ofensywą przez Norwegię na jesień 1944, 2. Alianci będą utrzymywali koncepcję z roku 1943: przełamania linii Gustawa i przebicia się do Grecji oraz na Bałkany, 3. Jeżeli inwazja na Francję będzie miała się rozpocząć, to nie wcześniej niż w lipcu 1944 na terenie Pas-de-Calais, 4. Jeżeli wylądują na plażach jakieś siły sprzymierzonych, to ich celem będzie tylko odciągnięcie uwagi Niemców od głównego celu inwazji. Operacja Fortitude Jej celem było zasugerowanie Hitlerowi, że lądowanie głównych sił aliantów – latem 1944 roku – odbędzie się w regionie Calais, natomiast sam desant w Normandii jest tylko uboczną akcją dywersyjną. Operacja Fortitude została podzielona na trzy części: 1. Fortitude North – zagrożenie Norwegii inwazją i atak na jednostki niemieckie przez Danię, 2. Fortitude South – fikcyjne wysiłki związane z inwazją skierowaną na wybrzeża Belgii i północną część Francji (okolice Dover), 3. Fortitude South – "oszustwo w eterze"; komunikaty nadawane przez radiostacje, których celem było przekonanie Niemiec, że operacja Neptune poprzedza tylko główną inwazję. Operacja Graffham Operacja Fortitude North nie mogła się obejść bez odpowiedniego wsparcia dyplomatycznego – to zapewnić miała operacja Graffham, przez wzbudzenie w rządzie Szwecji podejrzeń, że alianci szykują się do inwazji na Norwegię i sprowokowanie Szwedów do podzielenia się tym przeświadczeniem z Niemcami. Operacja Zeppelin Odpowiednikiem "Fortitude North" na Bliskim Wschodzie była operacja „Zeppelin", która miała pozorować przygotowania aliantów do zaatakowania w połowie 1944 r. Krety, wysp Morza Egejskiego, Grecji, Wybrzeża Dalmatyńskiego oraz Bułgarii. Głównym celem było zatrzymanie maksimum dywizji niemieckich na Bałkanach oraz przekonanie dowództwa niemieckiego, że siły alianckie w rejonie Morza Śródziemnego są znacznie silniejsze niż były w rzeczywistości. Planowanie strategiczne Plan alianckiej inwazji i rozmieszczenie wojsk niemieckich 6 czerwca 1944 Od 1942 roku wywiad angielski – British Intelligence – zbierał każdy rodzaj informacji przydatny do określenia najbardziej odpowiedniego miejsca lądowania wojsk sprzymierzonych. Priorytetem było, aby miejsce lądowania znajdowało się w zasięgu możliwej do stworzenia osłony z powietrza – samolotów startujących z terenów południowej Anglii. Wybrano plaże Normandii. Najkrótszą drogą było Pas de Calais, które mogło zapewnić aliantom najkrótsze linie zaopatrzenia. Oczywiste dla jednych, było takie samo dla drugiej strony: Niemcy, pod dowództwem marszałka von Rundstedta, rozpoczęli koncentrację swoich jednostek w tym rejonie. Alianci byli zgodni: pięć długich plaż (ciągnących się na dystansie 40 km) to dogodne miejsce do lądowania wojsk. Zarządzono atak pierwszych 5 dywizji, w ciągu następnych 24 h – lądowanie 4 następnych. Amerykanie desant przeprowadzić mieli na plaże okryte kryptonimami: "OMAHA" oraz "UTAH", Brytyjczycy wraz z Kanadyjczykami – na "SWORD", "JUNO" i "GOLD". Opracowujący plan desantu sił sprzymierzonych Bernard Law Montgomery zdał sobie sprawę, że lądujące wojska powinny mieć osłonięte flanki z obu stron – zapadła decyzja, aby w nocy (gdyż lądowanie miało odbyć się o wschodzie słońca) zrzucić żołnierzy jednostek spadochronowych celem zabezpieczenia tych pozycji. Brytyjskie wojska miały być zrzucone na wschodnią flankę, amerykańska 101. i 82. Dywizja Powietrznodesantowa – na zachodnią. Pozostałe 11 dywizji miało wylądować w kolejnych dwóch tygodniach, z użyciem "pływających portów", przeholowanych przez kanał. Od momentu opanowania plaż, siły złożone z prawie stu dywizji miały zostać połączone i rzucone do końcowego ataku na Niemcy. Dopiero 8 maja ustalono dokładną datę lądowania – aby operacja się powiodła potrzebna była pełnia księżyca. Jedyną datą równocześnie: pełni, przypływu i prognozowanego pomyślnego wiatru był 6 czerwca. Godzina rozpoczęcia desantu – oznaczona kryptonimem H – została zsynchronizowana z odpływem i ustalona na 6:30 dla zachodniego sektora inwazyjnego oraz na 7:30 dla wschodniego. Ostateczne potwierdzenie uderzenia zostawiono jednak na godziny bezpośrednio poprzedzające inwazję. W pierwotnym planie lądowanie miało się rozpocząć rankiem 5 czerwca, co w późniejszym czasie zmodyfikowano ze względu na złe warunki atmosferyczne. D-Day Lądowanie wojsk sił alianckich poprzedzono silnym bombardowaniem północnego wybrzeża Francji, Belgii i Holandii. W tej akcji wzięło udział około: * 5500 bombowców, * 5000 myśliwców, * oraz samoloty transportowe i szybowce. Szacuje się, że zrzucono na pozycje niemieckie prawie 9400t bomb. Desant Desant wojsk spadochronowych Brały w nim udział trzy dywizje: dwie amerykańskie – 101. i 82. Dywizja Powietrznodesantowa oraz jedna brytyjska: 6 Dywizja Powietrzno-Desantowa. Dwie z nich – 101 i 82 – rozpoczęły 6 czerwca, tuż po północy, lądowanie za plażą Utah na zachodnim skrzydle. Celem 101 dywizji było zdobycie wylotów szos na groblach w rejonie, gdzie teren był podmokły. Zadaniem 82 był desant w głębi lądu i zabezpieczenie flanki przed odwetem niemieckim – oczyszczenie pola po obu stronach Merderet, między Saint Mere Eglise a Pont l'Abbe. Brytyjska 6. Dywizja Powietrzno-Desantowa lądująca na wschodnim skrzydle miała za cel zająć i utrzymać mosty na przeprawach oraz na kanale Caen, a także wysadzić mosty na rzece Dives (celem osłony skrzydła) oraz zaatakować dużą baterię artylerii w Merville. Barka desantowa w drodze na plażę Problemem był brak doświadczenia u pilotów, którzy siedzieli za sterami samolotów transportujących spadochroniarzy. Spowodowało to bardzo duże rozproszenie żołnierzy (101 Dywizja po wylądowaniu liczyła około 1100 żołnierzy, a powinna 6600), wielu z nich dostało się pod bezpośredni ostrzał, zginęli w ostrzale przy lądowaniu lub zabłądzili w nieznanym terenie. Pomimo tego faktu, wszystkie postawione przed spadochroniarzami cele zostały osiągnięte i utrzymane aż do nadejścia posiłków. Lądowanie wojsk sprzymierzonych na plażach Normandii podzielono na 5 rejonów. Każdemu z nich przyporządkowano jedną, określoną osobnym kryptonimem, plażę. Każdy z tych rejonów był uzależniony i współpracował z innymi, tak więc niepowodzenie w jednym z rejonów mogło zaważyć na całej operacji. Pierwsi żołnierze (pathfinderzy) wylądowali około godziny 00:15. Pierwsze oddziały spadochroniarzy wylądowały w Normandii o 4:00 Plaża Sword Piechota brytyjska dostała się na brzeg przy małych stratach własnych. W ciągu dnia udało się jej wedrzeć w głąb lądu na odległość 8 km, ale nie powiodło się zdobycie kilku celów wyznaczonych przez Montgomery'ego, w szczególności Caen, które ciągle było w rękach niemieckich. 1 Brygada Specjalnej Służby (cztery commanda brytyjskich komandosów) wylądowała na plaży w drugim rzucie. Brytyjczycy i Francuzi z 4 Commando mieli wyznaczone odrębne cele w Ouistreham: Francuzi – schron i kasyno, a Brytyjczycy – 2 baterie dział, które raziły swoim ogniem plażę. Schron okazał się zbyt solidny dla PIAT-ów, które mieli komandosi, ale kasyno zdobyto dzięki pomocy czołgu Centaur. Brytyjscy komandosi zdobyli baterie, tyle tylko, że nie zastali już ich obsługi, a działa zostały wymontowane. Komandosi zostawili plaże do przeczesania piechocie i wycofali się z Ouistreham, aby połączyć się z SAS. Wykonując to zadanie, dołączyli do 6. brygady spadochronowej. Plaża Juno Kanadyjskie oddziały, które lądowały na tym odcinku wybrzeża, musiały się zmierzyć z 11 bateriami 155 mm dział, 9 bateriami dział 75 mm oraz z gniazdami karabinów maszynowych, schronami i innymi umocnieniami oraz z falochronem dwa razy wyższym niż na plaży Omaha. Pierwszy rzut stracił 50% swojego stanu osobowego – były to jedne z największych strat podczas D-day. Lądowanie na plaży Omaha. Powyższe zdjęcia przedstawia scenę wyciągnięcia na brzeg żołnierzy z trafionej łodzi Higginsa. Był to prawdopodobnie jedyny w historii przypadek niesienia rannych w stronę linii frontu, by udzielić im pierwszej pomocy[6] Plaża Omaha dzisiaj Pomimo tych przeszkód w ciągu kilku godzin Kanadyjczycy osiągnęli przyczółki na plaży i zaczęli posuwać się w głąb lądu. 6. kanadyjski pułk pancerny był jedyną aliancka jednostką, która osiągnęła wyznaczone cele w dniu 6 czerwca, dotarł on do drogi z Caen do Bayeux wdzierając się w terytorium wroga na 15 km w głąb Pod koniec D-day 14 tys. Kanadyjczyków było już na lądzie a 3. dywizja kanadyjska osiągnęła największe postępy ze wszystkich sił sprzymierzonych, pomimo silnego oporu jaki napotkała. Kanadyjczycy musieli także odpierać silne kontrataki niemieckie 7 i 8 czerwca, które prowadziła 12 Dywizja Pancerna SS "Hitlerjugend". Plaża Gold Na plaży Gold alianci ponieśli duże straty, głównie dlatego, że pływające czołgi (Shermany DD) spóźniły się ze swoim przybyciem. Ponadto Niemcy bardzo silnie ufortyfikowali wioskę znajdującą się na wybrzeżu. 50. dywizji udało sie jednak pokonać przeszkody, a następnie przejść przez przedmieścia Bayeux. Z wyjątkiem Kanadyjczyków na plaży Juno żadna dywizja nie znalazła się tak blisko swoich celów jak 50. 47 Commando Royal Marines było ostatnią brytyjską jednostką, która miała wylądować na wschodnim odcinku plaży Gold w pobliżu Le Hamel. Ich zadanie wyglądało następująco: mieli postępować w głąb lądu, później skręcić na zachód, odbyć 16-km pochód przez terytorium wroga, aby zaatakować przystań o nazwie Port en Bessin od tyłu. Ten mały port, znajdujący się na prawym skrzydle Brytyjczyków, był dobrze chroniony przez kredowe klify. Miał za to strategiczne znaczenie jako baza przyszłego zaopatrzenia dla wojsk inwazyjnych, łącznie z podziemnym rurociągiem, którym miała być dostarczana ropa. Plaża Omaha Niemieccy jeńcy wzięci do niewoli przez oddziały kanadyjskie Odcinek plaży Omaha był najkrwawszym lądowaniem aliantów. Amerykańskie 1. Dywizja Piechoty i 29. Dywizja Piechoty miały za przeciwnika 352. dywizję niemiecką, jedną z najlepiej wyszkolonych wśród wojsk broniących Normandii. Omaha była także jedną z najlepiej ufortyfikowanych plaż, a ostrzeliwanie i bombardowanie schronów okazało się nieskuteczne. Rozładunek zaopatrzenia Prawie wszystkie pływające czołgi uległy zatopieniu podczas lądowania. Oficjalne raporty z tego dnia mówią, że po 10 minutach od opuszczenia ramp barek desantowych główne kompanie zostały praktycznie rozbite i pozbawione dowódców oraz były niezdolne do działania. Każdy oficer i sierżant został zabity lub raniony. Lądowanie stało się dramatyczną walką o przetrwanie i ocalenie. Straty wynosiły około 1 tys. zabitych, głównie w ciągu kilku pierwszych godzin. Dowództwo zamierzało opuścić przyczółek na plaży, ale ocaleni żołnierze przegrupowali się i rozpoczęli natarcie w głąb lądu. Plaża Utah Ofiary na plaży Utah, najbardziej na zachód wysuniętym odcinku lądowania, wynosiły 127 ludzi z ogólnej liczby 23 tys., którzy wylądowali na, jak się później okazało, najmniej bronionej z plaż. Amerykańska 4. dywizja piechoty mogła się stosunkowo łatwo posuwać w głąb lądu, a później połączyć z częściami dywizji spadochroniarzy, które pomogły zabezpieczyć przyczółki i oszukać Niemców co do położenia aliantów zanim doszło do lądowania, co zapobiegło ciężkim stratom. Pointe du Hoc Masywne, betonowe umocnienia kryjące działa w Pointe du Hoc były celem 2. amerykańskiego batalionu rangersów. Zadanie dla 225 ludzi prowadzonych przez podpułkownika James Earla Ruddera polegało na pokonaniu 30-metrowego klifu pod ogniem przeciwnika za pomocą lin i drabin, a następnie zniszczeniu dział, o których sądzono, że są także punktami kierowania ogniem na plaże Omaha i Utah. Tylko 150 ludzi przeżyło tę karkołomną wspinaczkę – reszta została praktycznie zlikwidowana przez Niemców na szczycie klifu za pomocą granatów, kul, a nawet odłamków skał i zwykłych butelek. Stanowiska ogniowe zostały zdobyte, a działa, które zostały wcześniej przez wroga przeniesione (prawdopodobnie podczas bombardowania), zostały odnalezione i zniszczone. Schrony zostały zniszczone przez pozostałych rangersów, którzy nie brali jeńców w tym dniu. Po lądowaniu Po utworzeniu przyczółków skonstruowane zostały dwa sztuczne porty, tzw. Mullberry Harbours, które zostały przewiezione przez Kanał La Manche w częściach, a następnie zmontowane w Arromanches przez Brytyjczyków, a drugi na plaży Omaha przez Amerykanów. Przystań w Omaha została zniszczona przez silne sztormy, jakie przeszły w tym okresie. Około 9 tys. ton zaopatrzenia dziennie przechodziło przez Arromanches aż do sierpnia 1944 r., kiedy to opanowane zostały porty w Antwerpii i Cherbourgu – zaczęły służyć odtąd aliantom. Niemieccy obrońcy plaż stawili stosunkowo słaby opór. Było to spowodowane głównie ich słabym wyszkoleniem, wyposażeniem oraz brakami w zaopatrzeniu. Swoje zrobiły też silne bombardowania, dokonane zarówno przez okręty alianckie, jak i bombowce. Wyjątkiem był tu jedynie 352. dywizja piechoty, przeniesiona przez Rommla z St. Lo na plażę Omaha, która zadała bardzo wysokie straty atakującym. Niemcy mieli także problemy z łącznością, co było spowodowane brakiem kilku kluczowych dowódców. Spadochroniarze alianccy także wprowadzili spore zamieszanie wśród Niemców, powodując ich dezinformację co do sposobu natarcia i położenia wojsk alianckich. Amerykańscy spadochroniarze ze 101. Dywizji ze zdobytą nazistowską flagą, dwa dni po lądowaniu w Normandii Pomimo tego niemiecka 21 Dywizja Pancerna zorganizowała zmasowany kontratak pomiędzy plażami Sword i Juno. Zakończył się on powodzeniem, bo Niemcy osiągnęli wybrzeże. Jednak opór stawiany głównie przez artylerię przeciwpancerną i obawa, że dywizja może zostać odcięta, spowodowały, że oddziały te wycofały się tego samego dnia. Priorytetem działań alianckich było teraz połączenie wszystkich przyczółków, zdobycie Caen oraz portu w Cherbourgu, aby zabezpieczyć zaopatrzenie. 12 Dywizja Pancerna SS (złożona z członków Hitlerjugend) zaatakowała Kanadyjczyków 7 i 8 czerwca i zadała im ciężkie straty, ale nie zdołała się przebić. W międzyczasie udało się połączyć przyczółki na plaży Sword – 7 czerwca, Omaha – 10 czerwca, Utah – 13 czerwca. Alianci także skuteczniej niż Niemcy dostarczali posiłki dla walczących oddziałów. Było to spowodowane intensywnymi bombardowaniami francuskich kolei, co spowolniło niemiecki transport. 26 czerwca został zdobyty Cherbourg, po którym Hitler oczekiwał, że będzie się bronił do samego końca. Duże zasługi miały w tym elitarne oddziały spadochroniarzy. Teraz celem aliantów stało się Caen. Montgomery przeprowadził trzy ataki na to miasto od 7 czerwca do 1 lipca, zanim zostało zbombardowane i zaatakowane 7 lipca w operacji Charnwood. Szukając decydującego ciosu, który otworzyłby drogę na Paryż, Montgomery zapoczątkował próbę przełamania się w rejonie Villers-Bocage 13 czerwca. Następnie przeprowadził operację o nazwie Goodwood (ofensywa z rejonu Caen wszystkimi brytyjskimi siłami pancernymi). Źle zaplanowany atak został jednak powstrzymany przez zaimprowizowany opór niemieckiej 1 i 12 Dywizji Pancernej SS. Brytyjskie straty w czołgach były tu bardzo wysokie. Opór niemiecki w tym rejonie został zlikwidowany dopiero 21 sierpnia poprzez zamknięcie luki pod Falaise przez oddziały amerykańskie, polskie i kanadyjskie. Paryż został wyzwolony 25 sierpnia. Chronologia działań * 5/6 czerwca – lądowanie wojsk powietrzno-desantowych – amerykańskich: 82 dywizji (Operacja Detroit) i 101 dywizji powietrzno-desantowej (Operacja Chicago) oraz 6 Brytyjskiej dywizji powietrzno-desantowej (Operacja Tonga) * 6 czerwca – D-Day (Operacja Neptun), * 11 czerwca – Adolf Hitler wydaje dyrektywę zabraniającą wojskom niemieckim jakichkolwiek działań odwrotowych * 13 czerwca – 2 Armia Brytyjska zostaje powstrzymana w bitwie pod Villers-Bocage * 25-29 czerwca – nieudana brytyjska próba zdobycia Caen (Operacja Epsom) * 27 czerwca – VII Koprus Amerykański zdobywa Cherbourg * 2 lipca – Hitler odwołuje von Rundstedta, dowodzenie wojskami niemieckimi na froncie zachodnim obejmuje Günther von Kluge * 7-8 lipca – I Korpus Brytyjski wkracza do Cean (Operacja Charnwood), początek ciężkich walk ulicznych o kontrolę nad miastem * 17 lipca – Erwin Rommel zostaje poważnie ranny, gdy kanadyjski Spitfire z Royal Canadian Air Force atakuje jego samochód; Grupę Armii B przejmuje von Kluge, * 18-20 lipca – Brytyjczycy i Kanadyjczycy zdobywają Caen (Operacja Goodwood i Operacja Atlantic), * 25-28 lipca – przełamanie frontu przez 1 Armię Amerykańską (Operacja Cobra) * 1 sierpnia – powołanie amerykańskiej 12 Grupy Armii Omara Bradleya * 7-13 sierpnia – nieudany niemiecki kontratak pod Mortain (Operacja Lüttich) * 8 sierpnia – Bradley i Montgomery uzgadniają manewr otoczenia i zniszczenia wojsk niemieckich w Normandii, początek bitwy pod Falaise * 8-11 sierpnia – II Korpus Kanadyjski przeprowadza Operację Totalize, do walki wchodzi polska 1 Dywizja Pancerna * 14-17 sierpnia – II Korpus Kanadyjski zdobywa Falaise (Operacja Tractable) * 16 sierpnia – Hitler nakazuje Grupie Armii B generalny odwrót za Sekwanę, * 18 sierpnia – von Kluge zostaje zdymisjonowany, zastępuje go Walther Model * 19 sierpnia – 3 Armia Amerykańska Pattona przekracza Sekwanę * 19-21 sierpnia – połączenie się wojsk polskich, kanadyjskich i amerykańskich w okolicach Chambois, bitwa pod Falaise kończy się okrążeniem 50 000 Niemców * 25 sierpnia – wyzwolenie Paryża * 31 sierpnia − alianci wychodzą na linię Sekwany, symboliczne zakończenie Operacji Overlord.

rozkład bazy szkoleniowej dla wojsk ddfu

iwanowicz — Wed, 17 Nov 2010 12:20:39 +0100

1.PAS ĆWICZEŃ TAKTYCZNYCH 2.PAS ĆWICZEŃ W KIEROWANIU OGNIEM 3,STRZELNICA 4.RZUTNIA GRANATEM BOJOWYM 5.OŚRODEK SZKOLENIA PODODDZIAŁÓW ROZPOZNAWCZYCH 6.OŚRODEK SZKOLENIA INŻYNIERYJNO SAPERSKIEGO 7.osrodek DO POKONYWANIA I FORSOWANIA SZEROKIEJ PRZESZKODY WODNEJ 8.zespół sprawdzeń + parking 9,punkt medyczny 10kwatera główna 11,systemy obrone 12,poligon 13.osrodek informatyczno telemunikacyjny 14.osrodek obrony pgaz/ppanc 15.warsztat remontowy

proponowana przysienga zołnierzy ddfu

iwanowicz — Wed, 17 Nov 2010 08:55:19 +0100

Ja, żołnierz Wojsk D.D,F przysięgam służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, bronić jej niepodległości i granic. Stać na STRAZY LUDU ROBOTNICZEGO, strzec honoru żołnierza polskiego, sztandaru wojskowego bronić. Za sprawę mojej Ojczyzny w potrzebie, krwi własnej ani życia nie szczędzić. Tak mi dopomóż Bóg."

System dowodzenia

MadZenon — Tue, 04 May 2010 00:27:30 +0200

Linia dowodzenia w ogólnych siłach D.D.F. 000025 osób - Drużyna Bojowa - 1st Lieutenant Gold 000125 osób - Drużyna Operacyjna - Captain Gold 000500 osób - Drużyna Uderzeniowa - Major Gold 001000 osób - Grupa Bojowa - Colonel Gold 005000 osób - Grupa Operacyjna - Commissar Gold 010000 osób - Grupa Uderzeniowa - Field Marshal Gold 050000 osób - Brygada Bojowa - Brigadier General 100000 osób - Brygada Operacyjna - Major General 200000 osób - Brygada Uderzeniowa - Lieutenant General

Rozkaz Ogólny z dnia 10/04/2010

MadZenon — Sat, 10 Apr 2010 14:32:11 +0200

Dnia 10 kwietnia 2010, tragicznie zmarł Prezydent wraz ze członkami gabinetu, z tej przyczyny wprowadzam 7 dniową żałobę w siłach D.D.F. Podpisano SupCom. A. Michalski

Rozkaz Polowy z Dnia 04/02/2010

MadZenon — Mon, 08 Feb 2010 19:40:53 +0100

Niniejszym że rozkaz z Dnia 04/02/2010 zostaje cofnięty i organizacja wznawia pracę pełną parą. Pamiętajmy szacunek i Honor, albo śmierć i koniec.

Rozkaz Polowy z Dnia 04/02/2010

MadZenon — Thu, 04 Feb 2010 19:50:05 +0100

Ogłaszam że Organizacja D.U.T.Y. Defence Forces zostaje zawieszona w działaniu do odwołania z przyczyn moralnych (a raczej braku moralności u kilku wyżej postawionych oficerów)

Sukhoi Su-47

MadZenon — Tue, 02 Feb 2010 22:24:28 +0100

Su-47 Bierkut (ros. "Orzeł przedni", oznaczony początkowo S-32 lub S-37) – współczesny rosyjski eksperymentalny samolot myśliwski. Su-47 jest przegranym z projektem MiG 1-44 projektem myśliwca piątej generacji powstałym w ZSRR mającym w założeniu konkurować z amerykańskim F-22 Raptor. Prace nad nim kontynuowane były na koszt OKB Suchoja jako demonstrator technologii i mające na celu zdobyć jak najwięcej danych do projektu PAK-FA. W samolocie zastosowano m.in. wewnętrzną komorę na uzbrojenie oraz specjalne pokrycie pochłaniające fale radarowe uzyskując elementy systemu stealth (utrudniona wykrywalność dla radarów). W samolocie wykorzystano skrzydła o ujemnym skosie oraz ciąg wektorowany w dwóch płaszczyznach, dzięki czemu samolot ma zdolność zachowania stateczności i sterowności na bardzo dużych kątach natarcia i przy bardzo dużych lub bardzo małych prędkościach. Samolot z założenia miał być bardzo zwrotny podczas bezpośredniej walki powietrznej oraz zwrotny podczas walki długodystansowej, unikając trafienia pociskami rakietowymi. Podczas lotu możliwe są manewry, na skutek których samolot leci zwrócony bokiem lub nawet ogonem w kierunku lotu, potrafi także wykonać dynamiczne hamowanie w powietrzu potocznie nazwane Kobra. W samolocie zastosowano system sterowania aktywnego "Fly-by-wire". Do obsługi awioniki służą aktywne ekrany LCD i wyprofilowane przyciski. Wyposażenie specjalne: Konstrukcja Stealth, Wyrzucany fotel pilota, System podtrzymywania życia - 4 godziny, 2x wyrzutnia folii metalizowanej, 4x wyrzutnia flar, Wojskowy sytem łączności, Dalmierz radarowy i laserowy, System śledzenia celów, Autopilot, System wykrywający opromieniowanie wiązką laserową i radarową, Sytemy nawigacyjne, Radar z identyfikacją swój-obcy, Komputerowa korekta obrazu, Termowizja, Spadochron hamujący Uzbrojenie: Działko 20mm z 200 sztukami amunicji, 12 zewnętrznych podwieszeń, 6 pocisków powietrze-powietrze w wewnętrznym zasobniku, Całe uzbrojenie skierowane do przodu.

AM0001:00000001PS(SR)

MadZenon — Mon, 01 Feb 2010 20:41:52 +0100

Dotyczy Stworzenie kopii kombinezonu Świt (Sun Rise) z gry S.T.A.K.E.R.: Cień Czarnobyla, S.T.A.L.K.E.R.: Czyste Niebo oraz S.T.A.L.K.E.R.: Zew Prypeci. Kombinezon stosowany przez niezależnych stalkerów zapewniających podstawową ochronę na terenie zamkniętej strefy dookoła Atomowej Elektrowni w Czarnobylu. Wykonanie, warstwa zewnętrzna wykonana z gumowanego materiału, wewnętrzna wykonana z materiału dresowego. Buty budowlane lub podobnego typu z utwardzeniem. Dodatkowe klamry mocujące w pasie i przy nogawkach. Dwie torby przy pasie jedna o pojemności 4 litrów(4dm3), druga 3 litrów(3dm3). Dodatkowe wzmocnienie w górnej części klatki piersiowej, w oryginale zapewne wykonane z kevlaru, w kopii możliwe wykorzystanie wielowarstwowego plastiku. (zapewne niezbędna będzie forma do nadania odpowiedniego kształtu) Maska przeciwgazowa nie jest wymaganym elementem, tak samo jak rura od układu oddechowego. Na przegubach dodatkowy obszar z materiału, warstwa gumowa jest wycinana, aby ułatwić przemieszczanie w pozycji obniżonej wykrywalności. Materiałowe lub wełniane rękawiczki z obciętymi palcami lub całe (w zależności od zamówienia) i ściągaczem w nadgarstku. Bluza (kurtka) zasuwana na zamek błyskawiczny.

AM0001:00000001PS(SR)

MadZenon — Mon, 01 Feb 2010 20:33:38 +0100

Projekt Świt (Sun Rise) Kopia Kombinezonu Adam Michalski Numer Projektu: 00000001PS(SR) Data rozpoczęcia: 14 Październik 2009 (praktyczna data rozpoczęcia: Lipiec 2010)